Specials

Hors des sentiers battus - Du Kivu à Walibi (Deel 2)

Het levensverhaal van Eddy Meeùs en zijn Walibi

Dankzij Jan Vervaet en Tom Vanlangendijck hebben we samenvattingen kunnen bemachtigen van het boek "Hors des sentiers battus - Du Kivu à Walibi". Dit boek werd geschreven door Eddy Meeùs, oprichter van de Walibi-pretparkengroep.
Wij willen Jan en Tom zeer hard bedanken voor het schrijven van deze samenvattingen en we hopen dan ook dat je door het lezen van deze samenvattingen meer zicht krijgt over hoe Walibi ontstaan is en wat Eddy Meeùs voor het park betekend heeft.

Deel 2: "De tijd van de "pioniers" (1975-1977)"

*) Op 26 juli 1975 opent Walibi zijn deuren. Eddy Meeùs twijfelde eerst of hij het park niet een jaar later zou openen. Dit omdat de zomervakantie in 1975 redelijk flauw was in België. Indien hij het park in 1976 zou hebben geopend, zou hij gegarandeerd problemen gehad hebben met de bankiers en zou zijn team heel teleurgesteld geweest zijn.

In het begin zag het park er zo ongeveer uit: Een centrale zanderige weg (breedte van een tweevaks-rijbaan) met de volgende attracties erom heen: De achtbaan (vermoedelijk een Wildcat), botsauto's, pony's en kano's. Verder nog de 5 eerder gehuurde attracties van de Waverse kermis, waaronder een paardenmolen en de "Himalaya" (weet niet precies wat dit is, sorry). Het geheel werd aangevuld met de Téléski en een zandstrand. Kuifje en de Zonnetempel werd op 15 augustus geopend, omdat de werken niet tijdig voltooid waren.

Al vanaf de openingsdag kwam Walibi op de proppen met een gloednieuw concept dat baanbrekend zou blijken: Een ingangsticket, waarmee je de hele dag alle attracties naar gelieven kon doen, dit zoveel keer als je zelf wou (daarvoor diende men in de andere parken in België te betalen per attractie).

De eerste openingsdag bezochten nauwelijks 1000 personen het park. Dit lijkt een magere opkomst, maar het hele Walibi-team had de handen vol, en waren enorm enthousiast!

*) Nu eventjes een korte schets van de evolutie, betreffende het bezoekersaantal, in deze periode.

In 1975 bezochten 47000 bezoekers het park (dit betekende dat men voor het volgende jaar minder zou moeten uitgeven aan reclame).

Tijdens de zomer van 1976 was er een ware hittegolf in België. Dit zorgde er voor dat het Walibi-strand veel succes genoot. Het is dan ook niet verwonderlijk dat het bezoekersaantal immens steeg, in 1976 bezochten 258.000 mensen het park. Ondanks dit gigantische succes waren de banken niet meteen bereid om meteen nieuwe investeringen aan te gaan, omdat ze ervan overtuigd waren dat 1976 slechts een uitzondering was, zulk goed jaar zal België niet zo gauw meer kennen...Uiteindelijk wist Eddy Meeùs dan toch een paar nieuwe leningen aan te gaan.

In 1977 werd het een regenachtige zomer, maar tot ieders verbazing steeg het bezoekersaantal! Niet minder dan 450.000 bezoekers bezochten het park. Alweer liepen de bankiers, ondanks het succes, niet warm voor nieuwe leningen, ditmaal omdat ze dachten dat de Belgen, omwille van het slechte weer, bijna nergens anders heen konden dan naar Walibi...

Het park zelf evolueerde ook door de jaren heen. In 1975 bv. bevond het restaurant zich in een grote tent, later werd er een groot gebouw gemaakt hiervoor, en al snel volgde er een tweede restaurant. Ook het centrale pad onderging een heuse verandering. Het pad was in het begin gewoon een zanderige weg, wat er voor zorgde dat het bij regenweer omgetoverd werd tot een gigantische modderpoel, wat uiterst oncomfortabel was...Daarom besloot men kiezels over het pad te leggen en rondom de attracties. Verder werden ook bloemen en bomen aangepland, gehuurde attracties werden vaak verwisseld (ook van plaats in het park) en vaak werden de attracties een beetje aangepast om zo de capaciteit te optimaliseren.

*) Het Walibi-team was in het begin heel flexibel. Hiermee bedoel ik dat niemand een echte vaste positie had, men werkte waar er op die moment gewerkt moest worden (zo heeft Eddy Meeùs bv. vaak de kassa's bediend, het parkeren geregeld,...). De ploeg was erg enthousiast, heel de week werd er gewerkt, en zaterdag begon men terug om 6h30 en zondag stopte men om 22h, om daarna alweer een nieuwe week te beginnen. Het is aan deze beginperiode dat Eddy Meeùs zijn beste herinneringen heeft.

Met de tijd groeide er een zekere "hiërarchie" binnen het team, maar een heel flexibele. Iedereen tutoyeerde elkaar, en hielp elkaar zoveel men kon.

Waar er in het begin ongeveer 10 man werkte (met daarbij nog de "onafhankelijken" die de lunaparken, winkeltjes, snackbars en restaurants runden), werkte er op topmomenten zo'n 300 man.

*) Eddy Meeùs droomde in het begin van Walibi dat hij per jaar ongeveer 4 maand vakantie zou hebben. Het seizoen begon het eerste weekend van april en eindigde het laatste weekend van september. Dan rekende Eddy er nog op dat hij voor het seizoen nog 1 maand moest uittrekken om de voorbereidingen te treffen voor het volgende seizoen, en nog 1 maand na het seizoen om alles "af te ronden". Al vlug bleek dat de 6 maanden tussen het oude en het nieuwe seizoen nauwelijks volstonden om het werk tijdig te voltooien! In deze periode moest men namelijk de administratie perfect in orde brengen, zware beslissingen treffen, evaluaties uitvoeren, attracties afbreken en terug opbouwen, ...wat er toe leidde dat de "rustperiode" vaak drukker werd dan het seizoen zelf (het duurde tot de jaren '80 eer het personeel zich kon veroorloven om 2 weken verlof te nemen in de zomer, daarvoor dienden ze verlof te nemen in oktober, ofwel helemaal geen verlof, wegens bv. schoolgaande kinderen).

*) Het is duidelijk dat Walibi heel wat succes kende in zijn eerste jaren. Jammer genoeg maakte het park echter heel weinig winst, door toedoen van de inflatie. Dus had Eddy Meeùs weer nieuwe geldschieters nodig...In 1975 leende de brasserie Artois Eddy Meeùs 3,5 miljoen oude Belgische franken, met als hypotheek Walibi (grond + attracties). Ook besloot Eddy Meeùs om in het begin van het jaar al 30% v.d. jaarlijkse betaling van de "onafhankelijken" te vragen (dit betekende al enkele miljoenen franken waarmee hij kon werken).

In 1977 kampte Eddy met vele "aasgieren" onder de financierders, maar gelukkig wist hij er telkens op het einde aan te ontsnappen.

Ondanks al het geldgebrek, bleven alle medewerkers het volste vertrouwen hebben in Eddy Meeùs en Walibi.