Specials

Hors des sentiers battus - Du Kivu à Walibi (Deel 6)

Het levensverhaal van Eddy Meeùs en zijn Walibi

Dankzij Jan Vervaet en Tom Vanlangendijck hebben we samenvattingen kunnen bemachtigen van het boek "Hors des sentiers battus - Du Kivu à Walibi". Dit boek werd geschreven door Eddy Meeùs, oprichter van de Walibi-pretparkengroep.
Wij willen Jan en Tom zeer hard bedanken voor het schrijven van deze samenvattingen en we hopen dan ook dat je door het lezen van deze samenvattingen meer zicht krijgt over hoe Walibi ontstaan is en wat Eddy Meeùs voor het park betekend heeft.

Deel 6: "De twijfel... (1991-1998)"

*) Na het recordjaar en de euforie van 1991, ontstonden er langzamerhand wat kleine problemen en tegenvallers binnen de Walibi Group. De bezoekersaantallen begonnen na 1991 te dalen, Walibi Flevo haalde slechte resultaten en Walibi kreeg stevige concurrentie door de opening van Disneyland Parijs. Intern was de structuur van de groep zo geëvolueerd dat Eddy Meeùs zich voor het eerst minder op zijn gemak voelde en het gevoel had de controle over de groep wat te verliezen. Bovendien was de eerste helft van de jaren '90 een moeilijke periode voor de hele pretparksector omdat grote investeringen zich niet langer vertaalden in stijgende bezoekersaantallen.

<p>*) De internationalisatie en de uitzonderlijke resultaten van 1991 dwongen de Walibi Group ertoe zich te herorganiseren. De parken kregen uit noodzaak een sterkere hiërarchische structuur, hoewel Eddy Meeùs hier niet echt voorstander van was (omdat hij liever vlugge beslissingen nam zonder daarbij met een hele structuur rekening te houden).</p>

*) Tot grote ergernis van Eddy Meeùs ontstonden in de jaren '90 ook meer en meer problemen omtrent bouwaanvragen en werd het park grondig gecontroleerd door de provincie/gemeente. Zelfs naar alle bloemen, planten en bomen in het park werd een grondig onderzoek verricht. Eind 1996 verscheen het rapport van al deze controles en volgens dit rapport zou het park zich voortaan aan een heleboel strenge regels moeten houden. Zo mocht de Sirocco nog maximaal 60 decibel produceren tussen 9 uur en 19 uur op weekdagen en 55 decibel daarbuiten en in het weekend. Het hele rapport was voor het park behoorlijk waanzinnig, want het kwam erop neer dat de spectaculairste attracties tijdens het weekend voortaan gesloten zouden moeten worden. Een heleboel eindeloze discussies waren het gevolg...

<p>*) Op 15 september 1995 werd Eddy Meeùs 70 jaar en was Walibi 20 jaar geopend. Hij besefte dat het ltijd werd één en ander te ondernemen omdat hij wou dat zijn hele project ook zonder hem zou verderleven. De Walibi Group overlaten aan zijn kinderen leek de meest logische oplossing, maar Meeùs zag het helemaal niet zitten te moeten kiezen tussen hen of te gaan verdelen onder hen (wat het de groep volgens hem onbestuurbaar zou maken omdat 1 persoon de knopen moet kunnen doorhakken).</p>

*) Terwijl de parken in 1991 nog 3,8 miljoen bezoekers lokte, daalte dit aantal naar 3,5 miljoen in 1993. In 1994 en 1995 stijgt het aantal bezoekers opnieuw naar 3,7 miljoen, maar in 1996 viel de groep terug naar het aantal van 1993. Bovendien maakte de groep in 1996 voor het eerst serieuse verliezen: 179 miljoen Belgische frank. Doordat de pretparkmarkt begon te stagneren vertaalden de investeringen zich niet meer in een stijging van het aanal bezoekers. In Bellewaerde kon de bouw van de Niagara de verwachtingen niet inlossen, de parken in Frankrijk bleven status-quo en vooral Walibi Flevo stelde bijzonder zwaar teleur. Ondanks een inerme investering van 800 miljoen Belgische frank bleef het aantal bezoekers steken op zo'n 500.000 waardoor de cash flow van het park erg laag was in vergelijking met deze van de andere parken.

*) Eddy Meeùs besloot in de 2e helft van de jaren '90 om voor Walibi Flevo op zoek te gaan naar een koper en zo de financiële problemen van de groep op te lossen. Per toeval maakt hij in november 1996 kennis met de directeur van Premier Parks, een Amerikaanse pretparkgroep die graag Europa wil veroveren. In maart 1997 bezoekt een ploeg van Premier Parks de Europese Walibiparken en geeft te kennen alle parken van de groep te willen opkopen en niet 1 of 2 parken zoals Eddy Meeùs in gedachten had. Het idee voor een verkoop wordt daarom in de koelkast gestopt en nieuwe strategische plannen voor de Walibi Group worden ontwikkeld. 1997 wordt een uitstekend jaar (qua cash flow het beste jaar na 1991) voor de groep.

*) Eddy Meeùs begint echter meer en meer te overwegen de hele groep toch te verkopen om meteen van alle problemen verlost te zijn. Bovendien zou een verkoop van de hele groep een heleboel geld opbrengen na het uitstekende 1997. Op 15 december 1997, de dag van zijn 72ste verjaardag, beslist Eddy Meeùs het voorstel van Premier Parks toch te aanvaarden. Op 24 maart 1998 is de verkoop van de Walibi Group een feit. Meeùs krijgt wel nog de kans om een laatste grote project in Waver te realiseren: Lucky Luke City. Na de opening van dit themagebied neemt Premier Parks in mei 1997 de organisatie en bestuur van de parken zelf in handen.

*) Ondanks alle problemen en kopzorgen keek Eddy Meeùs positief op Walibi terug. Het kleine parkje van de jaren '70 was uitgegroeid tot een groep die in meerdere Europese landen actief was en werk bood aan duizenden mensen. Bovendien hebben miljoenen kinderen en volwassenen zich al in de parken geamuseerd en ook na de dood van Meeùs zullen nog miljoenen mensen plezier beleven aan zijn parken. Had Walibi ooit bestaan als Eddy Meeùs in de jaren '70 per toeval niet op een brochure over de "téleski nautique" gestoten was en hoe anders had de pretparkwereld eruit gezien ? Een vraag waarop we het antwoord nooit zullen kennen...

Eddy Meeùs overleed op 24 november 2001 op 76-jarige leeftijd.